. Zoals je ziet haalt de sluimerij niet veel uit.
Keer op keer schrik ik op van allerlei gedachtes, muziekjes, tvprogramma’s, politieke kreten, krantenkoppen, een hongerige echtgenoot. Ook buurkater Moppie doet zijn best: elke morgen mauwt hij me aan, smachtend naar een kattensnoepje en volkomen voorbijgaand aan mijn sluimerproject.
Ergo, ik ben niet in staat te sluimeren of is sluimeren niets voor mij?
Whatever; ik stop er mee.
Liever blijf ik wakker zonder schrikeffecten.
- Een paar plaatjes.
Aan de linkerkant zie je een onuitgesluimerde Slibi, zonder rimpels en andere oneffenheden maar duidelijk niet uitgerust.
Daaronder de nieuwste foto voor de wolkenstrip waar ik mee zit te klooien. Echt, in de lucht zie je aldoor wat nieuws, let er maar eens op.
Niet nu natuurlijk.
Het is middernacht, het spookuur dient zich aan.
Gadverdamme, blijf ik dáár weer wakker van….
Weet U nog het een en ander van scheikunde, natuurkunde , biologie?
Kijk dan eens in dit boek; ontzettend leuk om samen te doen met kinderen /kleinkinderen of gewoon voor de lol.
Hoewel het in 2008 is uitgegeven doet de taal hier en daar wat ouderwets aan, ook staan er ‘n paar overbekende onderdelen in maar alles bij elkaar is het een goed boek voor lange en verregende zomerdagen.
Natuurlijk niet tegelijk met een zomerbiertje, dan wordt het een inter-me-zootje.
Een paar voorbeelden, daarna ga ik weer verder met sluimeren.
(Klik voor vergrotingen)
-
In plaats van een winterslaap te houden ga ik in zomersluimer.
De blogzin staat al langer op een laag pitje en nu draai ik hem op zijn allerkleinst.
Ik heb niets meer te vertellen; in versjes en rijmelarijen heb ik geen zin meer, het politieke Janklaassengedoe ergert me alleen maar. Het bedenken van verhaaltjes boeit me -tijdelijk, hoop ik- niet.
Éven dacht ik nog aan een heropening op facebook maar de veranderingen die daar gaande zijn stootten me weer af.
Voorlopig ga ik proberen meer te tekenen, op papier en op de computer; misschien haal ik het wolkenstripverhaaltje voor de dag om er iets van te maken.
Jaspers’ cryptogrammen.
Het lezen van jullie weblogs.
Informatie opzoeken.
Je ziet dat Internet me nog met diverse draden inspint.
-
Het gebeurt nogal eens dat ik een zonnebril laat liggen, of een leesbril. En soms allebei; meestal in een winkel, met de bibliotheek als goede tweede.
De brillen koop ik daarom in de allergoedkoopste zaken, van Blokker tot Action, omdat ik ons niet tot de bedelstaf wil brengen. Stel je voor dat we droog brood moeten eten omdat ik me de zoveelste luxe bril wil aanschaffen.
Toch waren we gisteravond bang dat er zoiets zou gebeuren. Dat wil zeggen, manlief maakte zich zorgen, ik denk er makkelijker over. Waarover dan?
Tja, iets heel stoms, schaamschaam.
Na het doen van een paar dingen miste ik de biebpas. Even later nog een voordeelpas. En als slagroom op de ellendetaart: de bankpas.
Dedjú!
Bellen met de winkels en met iedereen, geen respons. Bank al gesloten. Bibliotheek eveneens.
Man in alle staten, ik daardoor ook.
‘Blokkeren’, riep hij.
‘Nee joh, morgen komt het weer goed.’ ‘Dat zeg jíj, straks zijn alle rekeningen geplunderd…’ ‘Kan niet…’
Enfin, we blokkeerden, uiteraard.
Toen belde vanmorgen iemand van de bank, dat bij het Kruidvat mijn pasjes waren gevonden en ingeval ik wilde deblokkeren, ik even langs moest komen. Poepoe, wat een opluchting.
Ik ging en echtgenoot ging mee. We moesten lang wachten, iets waar man een hekel aan heeft terwijl ik me stiekem geneerde.
Voortaan zal ik ‘n beetje beter op de spullen letten; is dat geen verstandig besluit?
Vanmiddag heb ik bij de tuin gezeten en naar de grond gekeken.
Want we zeggen het zo vaak: in het voorjaar, bij groeizaam weer ‘kijk ik het groen letterlijk de grond uit.’
Welnu, vandaag besloot ik dit ter plekke te controleren op waarheid.
Om ongeveer 13 uur, toen de zon op zijn warmst was, pootte ik de stoel (zoveel mogelijk in stijl blijven) op het tegelpadje en installeerde me.
Voorzien van een boek en tijdschriften want ik verwachtte een lange zit.
En dat was het ook.
Na een uur onafgebroken tuurwerk zag ik niet één groen puntje de grond uit komen en focuste me op een andere hoek, waar snelgroeiers staan. Helaas, ook zij hielden het ondergronds.
Mijn aandacht verflauwde.
Ik bladerde wat in een tijdschrift; nam het boek op. Dat bleek heel wat spannender dan ons tuintje en zodoende vergat ik mijn missie. Het ging over klonen en was veel interessanter dan groenkijkerij. Ik las en las, sliep langzaam in.
Rond vijf uur schoot ik overeind en wat denk je?
Niks groen.
Alleen de kat die met bibberende staart en blik op oneindig neerhurkte.
Nou dat weer…
Geplaatst op: 18 mei 2012 | Auteur: Bertie | Gearchiveerd onder: Weblog, Wordpress | Tags: comments, dubbel, Weblog, wordpress, Zoveelste | 4 Reacties ».
Toch mooi dat ik heropgevoed word.
Misschien volgt er ook nog een gebedje…
.