Presidentsvrouwe

-
Er komt een beeld voorbij van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.
Achter de kandidaten staat de echtgenote, al dan niet geflankeerd door zijn kinderen. Dit houdt in dat zijn echtgenote geheel en al tot zijn dienst staat
En dit verbaast me nu al jaren.
Die vrouwen,  ze zijn toch redelijk ontwikkeld? Hadden een baan?
En nu zijn ze alleen maar gunstige achtergrondvulling voor hun echtgenoot, ze geven, in feite, hun eigen leven op.
En waarom? Is de eer om presidentsvrouwe te worden zo groot?
Nee, zegt men, dit zien de Amerikanen graag, zowel republikeinen als democraten, een president met een solide gezin; een anker, een constante. Dat wekt een betrouwbare indruk.
Ach zo.
Hoe ouderwets, ik zou haast zeggen: des emigrants.
Is een getrouwde vrouw met een baan en een oppas/crèche/hulpoma minder betrouwbaar?
Ja maar, zij komt in dienst van de president, dat ìs een baan.
O ja? Voor zover ik het zie vervullen ze voornamelijk ‘taken’ die in Europa voor een prins-gemaal worden gezocht.  Risicoloos en vriendelijkogend.  Liefdewerkoudpapier maar ja, ‘de man moet toch wat om handen hebben’.
In feite is het gedrag van een presidentsgezin te vergelijken met dat van  een Europese vorst.
Alleen de periode van vier jaar, die waardeer ik.
Zou voor een koning(-in) ook het overdenken waard zijn.
–
Ook hier sluimeren steile opvattingen; het is niet voor niks dat ‘Het kleine huis op de prairie’ nog steeds gewaardeerd wordt, de SGP hun vrouwen blijvend het actief kiesrecht onthouden.
Om hels over te worden.
-