2 januari 2012

-

Bwham dreunt het. En nog eens en weer, langzaam afnemend.
Versuft steek ik mijn hoofd uit het dekbed, de vuilniswagen? Zondag??
Ik schuif het dek opzij en kom overeind, moeizaam, pfff, zeker teveel gedanst.
De wekker. Focussen lukt niet goed, of toch. Half elf nog maar.
Ah, vandaar het ongemak, het was al licht toen ik mijn bed in rolde.
Ik moet plassen. Dat eerst.
Gapend raap ik meteen de krant.
Het voorpaginanieuws, hmmm, vuurwerk, drank, vechtpartijen.
Dan: krant? Vuilniswagen?
Verdwaasd staar ik naar de datum. Maandag 2 januari.
Maar, de oudejaarsparty… en toen…  godsamme..
De eerste dag van 2012 al verslapen.
Krijg nou wat.
Dan de goede voornemens ook maar overboord.
-
© Bertie


2011

-
.. was een stresserig jaar.
We trokken ons de dingen teveel aan.
Die spanning!
Menigmaal moest man me tijdens de nachten kalmeren omdat ik gilde,  ’Mauro’ roepend, dan weer omdat de auto te laag vloog en we over de cabines van de vrachtwagens scheurden.
Een keer huilde ik me wakker uit een Tantalusdroom. Hongerig stonden al onze kinderbloedjes rond de keukentafel (stoelen waren deels verkocht, deels als brandstof gebruikt) en keken naar een man die brood uitdeelde. Telkenmale staken ze de armpjes uit maar de man trok keer op keer het brood terug; hij vond ze niet arm genoeg. Wenend rammelden ze met de buikjes, ik hoorde en zag maar kon er niets tegen doen, o gottegot, het is maar goed dat ik wakker werd anders zou ik me voor de trein geworpen hebben.
Gelukkig sliep ik ook heel veel nachten goed, maar dan moest ik niet van tevoren het gebit van Rutte hebben gezien. Nachtmerries, echt waar,  dan droomde ik dat hij wilde bijten, grijnzend kwam hij naderbij en ik rende me gek van bank naar bank met telkens een nieuwe deur…je reinste Kafka. Ik huiver nog steeds. Allemachtig, wat heeft die man veel tanden zeg en er komt er met elke crisis een bij. Hij zal toch niet koningin willen worden? Bij een kroonprinses zag ik het ook: niet voor ze goed en wel geaccepteerd werd had ze al populair leren lachen.  Haar schoonmoeder had dat net zo, aan oude foto’s te zien.  Ze werd zelfs prinses glimlach genoemd. Wat een matig onderscheidingsvermogen had het volk toch maar dat terzijde.
Wat me ook plaagt, vooral de laatste tijd, is het herrijzende Arabië. In Lybië mag polygamie weer, in Egypte mogen vrouwen geen lijsttrekster worden, Tunesië met Ennadah als super-conservatieve partij. Gruwelijke gedachten volgen me tot in de slaap, laatst ontwaakte ik met het kussensloop over mijn gezicht en lag door een rafelgat nederig naar mijn heer te kijken. Vooral dat nederige, dat ligt me slecht.
Vorige week was het dubbel spannend.
Werden we tegelijk wakker, vechtend rolden we over de lakens. Man juichend voor een standbeeld van Esteban,  ik in een politiepak met een bevel tot inhechtenisneming van dezelfde Esteban. Verbitterd hielpen we elkaar met de pleisters.
En dan nog…
nee, ik stop er mee. Er waren tenslotte ook mooie dingen om over te dromen.
Daar zal ik het later wel eens over hebben.
Als ik ze ontdekt heb.

vriendelijk vuurwerk

Intussen wens ik iedereen een gezond en redelijk 2012.
Tot blogs.
-

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.