De Fabeltjespers 3

-

De Elfstedentocht giet nog niet an.
Er ligt een voorstel om, in geval van afgelasting,  een Elfstratentocht te houden en wel op rolschaatsen. Men zoekt naarstig een geschikte locatie waarbij de Afsluitdijk in het vizier komt: zes maal heen en vijf keer terug, zo is het idee.

Uit betrouwbare bron vernamen wij tevens een ludiek winterplan van de kroonprinses.
Bij voldoende ijsdichtheid zal  zij een solotango dansen in Bartlehiem. Gespeeld wordt  Ola Grapja door Fricàndo op zijn accordéo; Slepie en Slepie zullen er een slaaplied bij zingen.
Griekenland heeft een pakket nieuwe eisen op tafel gegooid waarvan de opvallendste luidt:
Zij eruit of wij eruit.
De Griekse regering denkt dat de EU makkelijker te besturen valt met maar één lidstaat en wel zijzelf. De hoop is dat men de kas kan beheren zonder pottenkijkers.
Behalve op Lesbos.
In Zuid-Nederland, België, Duitsland en enkele andere plaatsen maken zotten zich op voor het derde weekend in februari, carnaval. 
Met bloedserieuze gewichtigdoenerij zijn de feestkrantjes volgeschreven met ernstige nonsens. Hier en daar organiseert men een Elfkroegentocht; kroegmeesters zijn op pad om de dikte van het bierglas meten; ook de schuimkraag is van belang: alleen witte manchetten zijn toegestaan en GEEN feestborrelwormen.
Nog een nagekomen bericht:
Ene Gero Blood bestudeerde het allernieuwste klimaatmodel.
De aardkern-cv staat onverwachts zeer hoog;  stomend ijs valt met bakken van de Himalaya en in de Alpen worden de ski’s verruild door surfplanken.
Houd er rekening mee dat de Tocht de Tochten in een zwemmarathon kan worden omgezet.
In Leeuwarden zijn badpakken te huur.
Het blijft moeilijk een passend fabeltjeslogo te vinden maar we gaan stug  door.
De Redactie.
-

Winter

-
Het is winter.
Een eigentijdse winter die niet weet hoe het moet.
Met lauwe temperaruren en een enkel fris uitschietertje naar nachtvorst waarbij heuse rijp verschijnt, die je ‘s morgens met verbaasde ogen aanschouwt. Wit? Koud? O ja, dat is rijm.
Later op de dag verschijnt er niet veel meer dan een wolkje hier en daar, een verveelde regenbui in een windvlaag. Een neutrale zon.
Er staan kindersleetjes in de tuinen; onnozel. Wat weten zij  van klimaten .
Opstandig wacht ik op sneeuwjachten maar het enige wat ik zie is de tijd die landerig voorbij glijdt, langzaam lichter wordend.
Als je hem tegenkomt  mompelt hij slechts maar ja, wat moet een koudeloze winter ook zeggen.

© Bertie


Mist

-
Ongeveer 8 à 9 jaar geleden  werd een vrouw vermoord. In ons eigen dorp. Huiver.
Een paar dagen later werd een man dood gevonden in een van de kerngemeentes. Ik huiverde opnieuw.
In beide gevallen was geen dader gevonden.
Tegelijkertijd stak een gerucht de kop op over een nieuw sterfgeval in een klein plaatsje verderop.
Gatverdarrie. Is driemaal echt scheepsrecht? Je zou haast bang worden in je eigen huis.
Enfin.
In die dagen fietste ik naar mijn moeder, op een rustige ochtend. Een afstandje van ongeveer tien kilometer.
Het was mistig en stil.
Deze weg, toch al niet druk, leek nu overgeleverd aan de natuur.
Witte flarden zweefden van veld naar weg,  negeerden prikkeldraad, verborgen aankomende auto’s en staken over naar een volgend stoppelveld.
Af en toe zag ik een schim, misschien een vogel of een haas?  Boerderij of  stal. Het stelde me gerust.
Halverwege was een s-bocht waarbij plotseling niets, echt helemaal niets te zien was als wit, witte watten die geen zicht en geen geluid doorlieten. Een extralarge mistflard benam me bijna de adem. Ik dacht aan de moorden en besefte dat mist een prima dekmantel zou zijn. Niemand ziet je, niemand hoort je. Ze steken je dood waar je bij bent, dacht ik  en ik trapte me lens naar de volgende bocht waar ik een dorp wist.
Zelden ben ik zó bang geweest.
-

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.