Spontaniteit

-

Bij spontaniteit  denkt men vooral aan gezellige eigenschappen; niets schattiger dan lachende kinderen, ze zijn automatisch blij en opgewekt.
Voor pubers geldt hetzelfde; men schrijft hen zelfs positieve eigenschappen toe; een zonnige natuur,  goedhartigheid.
Spontaniteit lijkt een metafoor te zijn voor een zorgeloos en opgewekt leven; doet het ook goed bij ouders, zij aanbidden hun spontaanlachend kind, zelfs al vermoordt het de kat onder hun ogen. 
Kortom, spontaniteit ziet men als een voornamelijk gunstige eigenschap en als het slecht uitpakt is het hoogstens een beetje dom  -ik gooide spontaan die ouwe fiets over het hek, poepte zomaar in mijn broek al kan dat laatste ook van verliefdheid komen volgens Palmen.
Deze opvattingen deel ik nooit helemaal.

Ik had -en heb- er altijd een dubbel gevoel bij.
Een spontaan kind kan een zegen zijn maar ook een last, zo onnadenkend als het lacht kan het ook kwaad worden.
Ik vond het bij de kinderen  moeilijk te laveren tussen alle emoties die spontaan werden geuit. Lachen is leuk, maar een kind dat onmiddellijk in gehuil uitbarst of zijn ongenoegen toont om allerlei, dat was van een heel andere orde.
Raar vond ik het gedrag van kinderen in een paar Amerikaanse huisfilmpjes, waarin ze spontaan en oorverdovend schreeuwden van blijdschap;  zielig ook, de schrik en de zenuwen stond op enkele gezichtjes te lezen.
Bij de kinderen van nu is een trend naar meer spontaniteit te merken; in ieder groepje dat buiten speelt loopt er minstens één die doorlopend gilt, zomaar.
Daar word ik dan spontaan niet goed van.
-

Nagekomen kerstplaatjes

-
Klik voor vergroting

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Na de kerst

-

We zijn terug op de computerstoel.
Uitgebuikt en klaar om verder te gaan met het leven wat je in deze tijd bijna een mini-interbellumpje zou kunnen noemen: ‘n week tussen kaarsengeweld en knalovervallen. Maar laat ik er niet mee spotten, er zijn teveel mensen in de wereld die zich een rustweekje als dit niet eens kunnen voorstellen terwijl ze het juist verdienen. . 
Goed.
Weblogs zijn weer aan de orde.
Een paar nieuwe berichten dienen zich aan.
Die ga ik straks lezen; hierbij wil ik dat van Thérèse extra benadrukken; haar kerstverhaal-in-serievorm  is zo geestig dat ik het bij iedereen  aanbeveel. Nu moet je ‘iedereen’ ruim nemen hoor, ik mag nu eenmaal graag groot doen. Drie personen hand-in-hand noem ik al een lezerskring. 
Een paar nagekomen commentaren zijn er.
Mails.
Powerpointpresentaties.
Kettingbrieven.
Grappen.
Je vraagt je af of de mensen nog wel tijd hadden om de kerstboom aan- en uit te zetten.

Kerstwens

-
Zoveel muziek om je heen.
Het ene na het andere kerstlied klinkt je tegemoet.
Zelfs in dromen zoemen de melodieën rondom het bed en ieder telefoontje klinkt als Jingle Bells.
Vroeger dacht ik dat mensen daar heilig van werden; fanatiek zong ik alle broers en zussen van de sokken, hopend op eh.. nou ja, iets braafs of zo.
Intussen heb ik dat geloof verloren; vergeefs wachtten we op stille dan wel openlijke heiligheid, niet het kleinste aureooltje nestelde zich om onze hoofden.
We bleven normaal.
We vonden een goed alternatief in lekker eten. Heel tevredenstellend om met een gevulde maag onderuit te zakken en bescheiden boertjes in te houden.
Nu zijn de diners veranderd in etentjes voor vier of twee; biefstuk met verse bonen en stoofperen volstaan meestal, kalkoenen eten we hooguit verwerkt in kleine rollades. Glas wijn of pilsje erbij, noten en mandarijnen.
Niks heilig, niks overdadig, gewoon gezellig.
-
Dat is ook wat ik iedereen toewens:
een paar plezierige dagen, al of niet met kerstmuziek.
Maak er wat van.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.