Foto’s

-

lijkt een hemelbrandje

Geïnteresseerd in luchten en wolken zijnde bekijk ik vaak de foto’s hiervan.

Met in mijn achterhoofd het plan ooit een stripje te maken bestudeer ik ze een voor een, probeer te bedenken hoe ze in te passen in een verhaaltje.
Het is niet zo moeilijk; een plotje is gauw bedacht; de juiste foto’s erbij zoeken en bewerken is leuk om te doen.
Maar de tijd die het vergt, dat is een struikelblok;  reden waardoor het plan blijft liggen en waarschijnlijk nooit van de grond komt.
Je zou er heel wat dagen aan moeten kunnen besteden. Misschien, ooit, voor ik te oud word…
Zoekend naar een wolkfoto kwam ik deze tegen.→  Geen wolk te zien maar dit plaatje zou zeer te pas komen in een leuk griezelverhaal; een superbeest dat een dorp terroriseert, bijvoorbeeld. Wie hem kan gebruiken mag hem hebben.

Ook ←deze is bijzonder. Het was die keer dat ik bijna heilig verklaard werd. Helaas zag Benny dat mijn aureooltje nep was en blies de zaak af. Zo flauw.

En deze is uitgesproken apart; nergens vonden we  informatie

tv-monster

over eh, tja, wat het dan ook was Misschien weet iemand het?→
←Als laatste voor vanavond bleef ik hangen bij deze spotprent uit een oude Katholieke Illustratie (1950). Heeft niets met wolken te maken maar is uitgesproken geestig.
-
Foto’s kijken, je komt altijd wel iets leuks tegen.
-

Limburg + boot

-
We fietsten door Noord-Limburg, tussen Milsbeek en Middelaar.
En zoals elk jaar zagen we daar minstens één dahliaveld waarvan de bloemen nog volop kleurden, op 30 oktober! Van dichtbij te zien houden ze het nog wel even vol.
Wat een klimaatverschillen in een klein landje.
We kennen mensen in Friesland en Noord-Holland, Drenthe en Zeeuws-Vlaanderen, Groningen, Gelderland en, uiteraard, in Brabant.
In al die provincies vonden we mooie plekken maar Limburg is het warmste.
Het liedje ‘Wie sjoen..’ kan beter ‘Wie warm…’ heten ☺☺
-
In de fotomap kwam ik  dit oudje tegen, een oenig plaatje dat niets met Limburg van doen heeft maar ons prompt terugbracht naar de Schelde.
Niet warm, wel mooi.
-

‘Onze poes zit voor het raam…’

…maar dan buiten. Bij de voordeur,  van de zon te genieten.
Daar zat een van de buurkatten te krullen van welbevinden.
Door het melkglas zie je niets van de achtergrond, alleen een silhouet in gelig licht;  het was ontzettend komisch om dit van binnenuit te zien.
Af en toe keek hij naar binnen, dan zag je anderhalf puntoor.
Verderop in de straat heeft iemand een paar hondjes, lieve beestjes maar wat poseren betreft zijn katten uitgesproken winnaars.
Ze schakelen automatisch over op fotogeniek, waar ze ook gaan zitten/liggen/hangen.

   Klik voor vergroting. Niet dat je dan

veel méér ziet.  Alleen groter.    


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.