Hondjes 1

-
Oud verhaaltje uit eerste weblog, 2005
-
Er zaten twee honden te wachten, vastgebonden aan het fietsenrek bij de bibliotheek.
Het waren kleine beestjes, de een was wit met ‘n lichtbruin gevlekte rug en de ander was  donkerbruin.
Met hun spitse oortjes, snuitjes en tandjes zagen ze er aantrekkelijk uit en bijna alle mensen die langs liepen waren vertederd, aaiden of tuttelden, maar de hondjes reageerden met matig enthousiasme. Ze hielden niet zo van dat gepoezel.
Het duurde nogal lang en na een kwartier werd de donkerbruine, die altijd al

...ging staan...

slecht luisterde, ongedurig.  Chagrijnig ging hij staan.
‘Hela ouwe, ‘ blafte hij naar de ingang, ‘komt er nog wat van’?
‘Hé joh’ jankte de lichtbruine die ‘n beetje kruiperig was, ‘niet doen, dat mag niet…’
‘Och jij, schijterd’ en hij blafte weer.  ‘Schiet es op baas, hoe lang duurt het nog?’
‘Ooooo, wat ben jij brutaal, dat ga ik straks vertellen, moet je zonder eten naar je nest’. De lichte watertandde al, hij voorzag een dubbele portie brokken.
De donkere draaide zich geërgerd om, en passant naar een flemend kind grauwend.
‘Hebberige klikspaan, moet je een schop?’ en hij trapte met zijn achterpoot naar de flank van de lichte.

...bangerik...

De lichte greep naar zijn zij, hoehoe-oe-oe-huilend van de pijn en een duet vormend met het geschrokken kind dat kwaad blèrend de donkere aan zijn staart trok.
–
Morgen het slot.
-